Entradas da categoría persoal
Gracias ao poder de Google Reader e a que non escribo de nada non creo que haia moitas persoas que se decatasen de que ando cambiando o aspecto deste lugar, ademáis fagoo ao vivo e en quente, co cal, se
Decimos que non, inventamos, racionalizamos porque non soportamos que esto, que o outro, nos afecte e nos goberne. Somos bastante tontos.
Lo que no se puede desunir es lo que nos habrá de separar. A mesma diferencia. Gústalle esa canción.
Atorméntaste demasiado. Nin siquiera sabes o que pasa dentro de ti. E estás tan ensimismado tentando controlar os danos que non podes...
Di: é unha marca de nacemento. Existen.
O días que chove non pasa nada. Asinte coa cabeza. Así son as noites cando chove.
Contaba os días. Acababa de chegar. Era así. Hoxe hai un vento moi raro.
Dille que llo vai dar, que nolo vai dar, cando chegue o momento; despois de que pase. Que espere.
Di que non e que non é moi boa e que ten abondo. Di que anda canso. Pregunta onde estás. Non entende e colga.
A vida no aire, o amor no aire. As pedras nas mans.
What do you think Id see If I could walk away from me O tormento de todos os freaks
Despois de Talking Heads, despois dos Smiths, despois de The Cure. Despois de botar de menos, despois do cuarto gin tonic, despois de mentir, despois de decidir que a cama dese tipo non me vale de nada.
He bebido hasta jurarme Que hoy no intentaré olvidarte Arrastrando más problemas Lamentando tus dilemas Ya no me quedan vergüenzas Implorando que te vuelvas Y recojas los pedazos Pero tú no harás ni caso Outra fase: cando o único
Bebo, veña, é todo unha broma, leo a letra, canto de puta pena. Chego ao retrouso, doume conta, estou falando coas palabras doutro, mírote. Dime se sabes dalgo mellor ca esto.
J. H. pasoume esta canción un día. J. H. sempre me tivo medida.
Teño uns días e unha lista de sitios aos que me gustaría ir. Se non me tes moito medo mándame un email e arreglamos. Mándao porque soa non vou ir a ningures e nunca verei nada. E facer listas de
Is that what you thought love was for? Estou perdida. Son unha causa perdida. Estou cansa de loitar por unha causa perdida.
supererò le correnti gravitazionali versión en español Tamén me pasa que quero e non me deixo.
Y yo quisiera encontrarnos cara a cara, retomar desde la herida, atrevernos desde cero, sin reservas ni mentiras y entregarse sin temores a la luz de un nuevo día E despois o que toca é obsesionarse coa redención.
como yo te amo, convéncete, nadie te amará A tiranía do que sabe que quere máis, en versión Rocio Jurado ou Raphael.
y luego me ido y me han venido de golpe las cosas que te hubiera dicho, las cosas que nunca digo Teño que confesar que me resulta difícil.
Seguro que alguien entrega su vida por mí... Non é que teña superado eso de mirar de lonxe, de poñer o malo por diante e erguer cen mil barreiras, só digo que antes era peor. Coma cando tiña vintealgo
Tres días, tres polvos, cada polvo con cadanseu home. Ao primeiro volvín moitas veces, ao segundo sempre quixen volver, e ao terceiro, o único que non volvín ver, deixeille o cuarto inzado de quérotes trazados nuns papeliños post-it que peguei
A min gustoume que a xente asubiase, dese palmas e cantase. Estou un pouco ata o carallo dos concertos solemnes, de conterse, de ter que gardar silencio, de mover apenas o pescozo e un pé. Quero que a xente se
Carezo de vocación e de capacidade de verme un futuro, seino porque non lembro querer ser nada de pequena. Pero algo debía querer ser, todos os nenos teñen unha maldita resposta a esa putamierda de pregunta. De verdade, pode ser
Busco un plan que me quite o mal corpo que teño, o plan de sempre está ben: vodkalimones, conversas e mil millóns de pitillos. Todo o mundo contesta que non. Non me apetece, non podo ou nada. Mecagonaputa. Alternativa: con
Colle o libro, mira a portada, mentres o pasa pola caixa dime "lo de este tío fue una gran pérdida". Eu non creo que teña que lamentar nada, agradezo que morrese, vivo sería un tipo inaguantable. Calo a boca. Tento
Like a soul without a mind In a body without a heart I'm missing every part Massive Attack - Unfinished Simpathy
Ola, estamos aquí, con viño ou con gin tonics, gastando os cartos que non temos, estirando os 20, ríndonos do mundo, chorando sen chorar cada un polo seu, algo bébedos un luns á unha da mañán, preocupados pola única responsabilidade
Se non caes no anti-patrón, poderiamos afirmar que non eres mala persoa. O que non implica, que seas boa. Para selo non só non debes encaixar nos anti-patróns, ademáis, tes que cumplir con un ou máis patróns.
Perdo peso, seino pola roupa, xa non me caen as carnes por riba das cinturas e non me apretan os botóns contra a barriga. Pecho a porta da casa, baixo as escaleiras, despois de perder uns kilos todo o mundo
E se o teu corpo rebenta, se xa non podes durmir, se cres que vas morrer a cada paso, se te destrúes porque queres máis, porque queres algo que non hai, o que che din é que te desapegues, que
Puideches escoller ser calquera outro con todo eso que ti dis que non tes. Puideches escoller. Puideches escoller ser alguén cun talento que transcendera a súa vida, que influira dalgunha maneira, ou de moitas, na vida dos outros. Puideches escoller
Poño música a todo o que da o portátil para tapar o silencio da casa. En bragas, pes descalzos, teño a sensación esa dun millón de bultos multiplicándose baixo a pel. Na ducha boto a andar a maquinaria racional e
Volve In Treatment coa súa segunda tempada, unha gran noticia, a mellor serie que puiden ver o ano pasado. Descubro o programa do Espazos Sonoros deste ano, un festival adicado á música para órgano, música vocal, antiga e de cámara
Cañas, cea, cervexas e un millón de pitillos, a altura dos vodkalimones os de trinta decidimos non integrarnos. E ao carallo.
Toca a alarma do móbil, tapo a cabeza co edredón, non quero oir esa puta mierda de melodía e non quero sair da cama e non quero traballar. Saio da casa, miro o ceo que está negro, penso no momento
Pónseme diante unha tía con medias desas caladas, sandalias de tacón moi alto e algo de plataforma, rollo esta tempada, cun vestido moi curto e sen nada de abrigo, eu mírolle para os calcañares, que leva descubertos, e pregúntome se
Creo que me ocultas algo.
Penso moito en se lle gustaría que lle contase que un pequeno cambio pode xerar grandes resultados.
mátaos mátaos a todos e quéreme así coas mans ensanguentadas coma se fose unha de Kitano
Dezasete e pico, a cabeza no váter do choio, vomito auga escura.
Despois dun infarto cerebral a miña avoa vive coma unha flor, sostida por un fío-sonda que a conecta coa auga e os batidos hipercalóricos de sabor a vainilla. A visión do meu destino espántame algo, ademáis asumo que será peor,
Cambio Ronroneo por marmoteo. Cambio camiseta branca e pel que reflicte sol por blusa vermella e unha epiderme reactiva. Cambio "para Carolina con afecto" por Carolina está afectada.
Porque Fran non deixaba nada para min.
O médico quítame das zapatillas, Steve Reich faime esquecer todo o indie que traguei estes anos e cos últimos libros lidos conclúo que non teño sensibilidade abondo para a ficción.
Hoxe Fran chegou antes do normal e estivo todo o día tirado no sofá roubandome o ancho de banda.
Nunca entendemos un carallo.
Fran ten un PC e eu teño un Mac.
Del só sei que se chama Fran, e eso se me fío do nome do seu equipo. Fran conecta á miña rede todos os días ás nove e media da noite, eu todos os días tento conectarme ao seu
Porque non quero ou non me queren, eu non teño a quen votarlle. Mañán sen permiso heino levar escrito na cara. Nótaseme ben.
Porque é mellor que cegarse e finxir.
Ou como o licorcafe o bota todo por fóra.
Bendita anestesia. Ou como dixo un compañeiro: eu víñame emborrachar.
Escribo esto nun E coa marca da sintaxe nunha linguaxe que non coñezo: C++. Un exercizo de autoafirmación bastante gilipollas, e o que vai de post tamén. Eu non podo escribir nun Word, nin siquiera teño instalado un procesador de
If we want to know what it means to be mortal, we need look no further than the Man in Black. Blessed with a profound imagination, he used the gift to express all the various lost causes of the human
Por primeira vez en anos sinto ganas de nadar, non o fago pola preguiza de desfacerme dos pelos das pernas. Agora son eso, unha tipa que non quere depilarse. E superada polos pelos do corpo, quedo na cama.
Quen é máis forte, o que pensa que o que soña é mellor ou o que pensa que a realidade é mellor?
Cando dou a volta, cando subo dende a FNAC ata a estación de autobuses, cando camiño soa, porque cando ando soa fagoo dun xeito diferente, con algo de medo e sorrindo un pouco, cando te miro, cando me gustas, cando
Si, creo que si, gústanme os días así. E no futuro menos futuro de todos os futuros supoño que levaría unha vida coma esta pero, ves?, mírame aquí, facendo a volta contigo de amigo invisible, e non sei se ten