Y yo quisiera encontrarnos cara a cara, retomar desde la herida, atrevernos desde cero, sin reservas ni mentiras y entregarse sin temores a la luz de un nuevo día
E despois o que toca é obsesionarse coa redención.
Y yo quisiera encontrarnos cara a cara, retomar desde la herida, atrevernos desde cero, sin reservas ni mentiras y entregarse sin temores a la luz de un nuevo día
E despois o que toca é obsesionarse coa redención.
como yo te amo, convéncete, nadie te amará
A tiranía do que sabe que quere máis, en versión Rocio Jurado ou Raphael.
y luego me ido y me han venido de golpe las cosas que te hubiera dicho, las cosas que nunca digo
Teño que confesar que me resulta difícil.
Seguro que alguien entrega su vida por mí...
Non é que teña superado eso de mirar de lonxe, de poñer o malo por diante e erguer cen mil barreiras, só digo que antes era peor. Coma cando tiña vintealgo e poñían este video na tele e miraba polo rabo do ollo a Santi e cambiaba sempre co mando.
Este é o video subtitulado en español da intervención de Ken Robinson no TED 2006, Do schoolls kills creativity?, 20 minutos nos que reflexiona sobre os motivos polos que un modelo educativo que ven do século XIX, cando o ensino non era para todos e estaba orientado a a crear elites universitarias, afoga a creatividade dos nenos do século XXI.
El resultado es éste: que cuantas más cosas expele Leonia, más acumula; las escamas de su pasado se sueldan en una coraza que no se puede quitar; renovándose cada día la ciudad se conserva toda a sí misma en la única forma definitiva: la de los desperdicios de ayer que se amontonan sobre los desperdicios de anteayer y de todos sus días y años y lustros
Italo Calvino, Las ciudades invisibles
Tres días, tres polvos, cada polvo con cadanseu home. Ao primeiro volvín moitas veces, ao segundo sempre quixen volver, e ao terceiro, o único que non volvín ver, deixeille o cuarto inzado de quérotes trazados nuns papeliños post-it que peguei no gotelé e nos discos e nos libros. Hai cousas que non se poden contar sen quedar coma unha secundaria de Sex and the City.
No se trata de cualidades, virtudes, armonía de caracteres, sino de otro ser humano que podía llevar a mi ambiente el sentido de mi mundo, pero que sólo puede hacerlo cuando yo le acepto a el y a su ambiente como mío propio. La reciprocidad de las perspectivas constituye una fórmula demasiado simple que depende en exceso de la cambiante tematización de las personas. Se trata de la posibilidad de un sistema social de obtención de información y de elaboración de ésta, en el cual toda información debe confirmar la unidad del mundo común y, por ello, toda información puede permitir que se rompa la diferencia. «He perdido la cartera...», es perdonable la primera vez, pero ¿también la segunda y la tercera? ¿Y no llegará a suponer uno de los dos que el otro ve la información de manera diferente?
A min gustoume que a xente asubiase, dese palmas e cantase. Estou un pouco ata o carallo dos concertos solemnes, de conterse, de ter que gardar silencio, de mover apenas o pescozo e un pé. Quero que a xente se bote por fóra, que se arrime ao escenario, velos suar e facer o gilipollas, poñer os cornos e ser xuices do duelo de guitarras de enriba do escenario. Acabemos dunha puta vez cos que se pensan demasiado listos e perfectos, a distancia que impoñen das cousas que nos gustan só é para que non vexamos que en realidade están mortos. Imos permitir que uns zombis nos miren mal?
Carezo de vocación e de capacidade de verme un futuro, seino porque non lembro querer ser nada de pequena. Pero algo debía querer ser, todos os nenos teñen unha maldita resposta a esa putamierda de pregunta. De verdade, pode ser que eu non desexase ser nada?