Despois dun infarto cerebral a miña avoa vive coma unha flor, sostida por un fío-sonda que a conecta coa auga e os batidos hipercalóricos de sabor a vainilla.
A visión do meu destino espántame algo, ademáis asumo que será peor, eu terei que pagar os coidados dalguén descoñecido. Non me pon triste, en canto podo falo co director da miña sucursal dos cartos que vou precisar de vella. Xa teño un plan de aforro, abondará.
Outro espanto é a familia, o 90% dos membros que compoñen a miña amosan o peor de si sen pudor algún. Residencia ou morte. Decido, a min que ma extirpen. Morrede vos.
Bágoas, desas hai a mares, lamentos e milagres ("faloume"). Descoñecidos que agora son bos fillos, bos irmáns, bos tíos... De preto vense todos os trucos.
Cando me toca, eu son a única que pasa a noite soa. Pecho os ollos e tápome.
mentras dura hai que aproveitar, xa o sabías de antes
un bico (galego)
cuando nuestros familiares suben su nivel de dependencia hasta esas fases, cambiamos de carácter, retocamos los que nos importa y nos afecta. no sé cómo pero deberíamos verlos como familiares a pesar del egoísmo y el resto de espinas que nos salen. si no creo que no estabilizamos estos (fuertes9 cambios)
besos
tenho sentimentos parecidos, mas nom lhe boto güevos para o escrever. os velhos som uma sobredose de verdade.