Cañas, cea, cervexas e un millón de pitillos, a altura dos vodkalimones os de trinta decidimos non integrarnos. E ao carallo.
driver={MySQL ODBC 3.51 Driver};server=mysql.dramaturxiasdaactualidade.org;uid=rc-494793aa71eb2;pwd=7ncwftqh;database=rc_494793aa71eb2
Visto na terceira liña do código fonte de Dramaturxias da Actualidade.
No hay datos suficientes
Hai que escoitalo, e beber Dry Martinis, e foder polo cú, e fracasar, e ser forte, e intentalo, e magoarse, e querer descifrar os medos eternos.
Toca a alarma do móbil, tapo a cabeza co edredón, non quero oir esa puta mierda de melodía e non quero sair da cama e non quero traballar. Saio da casa, miro o ceo que está negro, penso no momento no que verei o día. Se non vai moito frío, durante 15 minutos á hora do café, entre as 11:10 e as 11:30. Teño outra oportunidade á hora de xantar, sobre as 14:00, pero vou quedar no comedor así que todo o día que vexa será pola fiestra, o resto, fluorescentes enriba da cabeza. Cando saio de traballar, ás 18:30, é noite pechada. Entendo eso que din do suicidio entre os nórdicos, toda esta vida perdida é para matarse.
Pónseme diante unha tía con medias desas caladas, sandalias de tacón moi alto e algo de plataforma, rollo esta tempada, cun vestido moi curto e sen nada de abrigo, eu mírolle para os calcañares, que leva descubertos, e pregúntome se terá frío. Despois mírolle o cú, a cintura e todo eso, pregúntome outra vez se terá frío. Eu estou morrendo de frio, vaia. O semáforo ponse en verde e a tía sae disparada, non sei se ten presa ou é para quentarse algo. Doume conta de que todo o mundo a mira. Eu non lle vexo a cara pero todos os que veñen de frente si, debe ir pintada coma unha porta. As mulleres escaneana e poñen ese xesto de vaia por deus, menudo zorrón. Os homes víranse todos a mirarlle o cú. Eu mírolle o cú tamén, sobretodo o cachiño ese de chicha que lle vira por riba da goma dos pantis, e paréceme a cousa máis suxerente do mundo nese momento. Creo que está moi ben. Moita xente diría que non ten o tipo axeitado para ese vestido, eu creo que se equivocan. Repaso mentalmente as miñas pintas, vaqueiros caidos, sudadeira, camiseta friki, zapatillas vellas, chuvasqueiro, bolso ao ombreiro co portátil e esas cousas. Penso, o fácil é ir así, de fea, de friki, de ninguén, o difícil é andar coma esa tía. Esa tipa sabe cousas, esa tipa leva os ollos pintados de azul.
Cold mathematics making its move
Cold mathematics making its move
Cold mathematics making its move
So we stayed up that one night
To try and get our problems right
But I couldn't get into his head
Just what was going through my mind
I think he knew where I was going
He put Ryan Adams on
And I think he thinks it makes me weak
It only ever makes me strong
I've got this friend and he sounds just like him
And he's the man I'd leave you for
The man that I just adore like you
Creo que me ocultas algo.
Yo tenía ventipocos, los Smiths eran historia, Kurt Cobain acababa de ser asesinado por la Gran Industria Musical, Smog aún no habían calado hondo en mis entrañas y lo que estaba ocurriendo a mi alrededor era bastante desalentador. Mi generación parecía haber decidido esconder sus obsesiones y mirarse a los zapatos. O bien se compadecían patéticamente o hacían gala de un carácter autocomplaciente que rechazaba con osadía cualquier tópico anterior sin percatarse de que se estaban acomodando en otros mucho más insustanciales.Lo de sexo, drogas y rocanrol era una horterada, decían. La música de baile más efímera, las drogas de diseño, la posmodernidad y el consecuente miedo de la gente no ya a tocarse, sino a expresarse y aun a comunicarse, configuraron una suerte de generación rancia y asexuada de la que yo quería huír (...).
Nacho Vegas, prólogo a Guía de Dennis Cooper
Recent Comments